Helende werking van de roos


De genezende eigenschappen van de roos

Of het nu een damastroos of een apothekersroos is, en of ze nu wit is of rood, de roos heeft altijd de aandacht van geneeskundigen getrokken. Naast haar schoonheid, haar aroma en haar teerheid, zagen zij in haar de bron van de kwintessens van de alchimisten. Sinds het oude Egypte wordt zij gebruikt om haar genezende eigenschappen. Toch maken wij door onwetendheid tegenwoordig slechts zelden gebruik van haar weldaden. Vanuit metafysisch oogpunt zouden wij de spirituele kwaliteiten die de etherische olie van de roos helpt ontwikkelen, ten volle moeten benutten. Wanneer zij natuurlijk en niet synthetisch of kunstmatig is, bevindt zich in deze etherische olie de kwintessens.

De kwintessens, of vijfde essentie van de natuur, is een vijfvoudige energie die in verbinding staat met de ziel van de mens. Wanneer men dus naar de genezende eigenschappen van de roos verwijst, kan men zeggen dat ze de kwintessens bevat en dat deze de positieve polariteit van de levenskracht in ons stimuleert, terwijl ze tegelijkertijd het psychische bewustzijn van ons wezen doet herleven.

De kwintessens van de rozenstruik bevindt zich in de roos, in de bloem, en nergens anders. Dankzij de vier gewaarwordingen die ze bij ons opwekt, kan het spirituele ontwaken – dat ook de kwintessens van de roos aantrekt – in ons geboren worden: het wordt geboren door haar geur die ons hart doet zwellen, door haar fluweelzachte aanraking die de huid en de gevoelens verzacht, door de heerlijke smaak van haar aromatische blaadjes en door de zuiverheid van haar kleur en de harmonie van haar vormen die het psychisch waarnemen in ons doen ontwaken. De harmonie en de schoonheid van de roos wekken in degene die naar de natuur luistert, psychische emoties op die vooral gunstig zijn voor genezing en die onze psychische zintuigen stimuleren.

Variëteiten van rozen

Er bestaan tegenwoordig talrijke rozenvariëteiten, gekweekt om artistieke redenen, als versiering en om de harmonie van haar bloemen en hun geur. Verschillend van kleur en grootte hebben ze allemaal het gemeenschappelijke kenmerk, dat de bloemblaadjes zijn ingeplant op een basis in de vorm van een volmaakte cirkel, die zich spiraalsgewijs om een platte bloembodem windt die er de onderkant van vormt. Sommige rozen draaien met de wijzers van de klok mee, vooral rode rozen. De witte rozen, met tegengestelde eigenschappen, draaien naar links, tegen de richting van de wijzers van de klok in. Dit geeft ongetwijfeld stof tot nadenken en is de kenmerkende eigenschap van de familie der roosachtigen.

Op het therapeutische vlak vermelden wij vier grote variëteiten:

•De apothekersroos is een fluweelzachte en donker-purperrode roos, rosa gallica genoemd, die ontstaan zou zijn uit een kruising van de Europese egelantierrozen met ongetwijfeld de damastroos, die door de kruisvaarders in Europa werd ingevoerd. Met deze roos bereidt men de meeste geneeskrachtige samenstellingen.

•De bleke Perzische roos is lichter van kleur, meer lichtroze, en wordt in verband met haar dichter groeiende blaadjes rosa centifolia (met honderd blaadjes) genoemd; ze wordt vooral gebruikt om rozenwater te maken.

•De damastroos is misschien wel de voorloper van de Europese rozen. Het hele jaar door bloeide ze in de oosterse tuinen en verschafte natuurlijke etherische rozenolie. De rose de Grasse (roos uit Grasse) is in feite de damastroos en ze werd net als deze roos in de Balkan, in Turkije of in Noord-Afrika gekweekt. De etherische olie van de roos moet niet verward worden met de olie van rozenhout, die uit een boom in Guyana wordt gewonnen.

•De minder geurende wilde roos of egelantier, rosa canina, is vooral beroemd om wat men als een vrucht kan beschouwen: de rozenbottel.

De versterkende werking van rode rozen

De rode roos is versterkend en samentrekkend. De witte roos is eerder verzachtend, zoals wij verderop zullen zien.

De rode roos werd vanaf de Middeleeuwen in Europa als tonicum (versterkend middel) gebruikt. Onder tonicum verstaat men een plantaardige stof die in staat is de veerkracht van onze organen te vergroten. Deze eigenschap verschilt volkomen van de pepmiddelen waarvan de bedoeling is dat ze de werking van een orgaan versnellen. Een tonicum als de roos versterkt de energie, concentreert deze en trekt haar samen in een orgaan. Daardoor krijgt het betreffende orgaan meer kracht en vermogen, en trekt zich doelmatiger samen. Op deze manier hebben de mensen in de oudheid steeds tonicums aangeraden voor een orgaan dat verslapt of zwak was en gebrekkig functioneerde.

Wanneer zulke organen ten onrechte door opwekkende middelen, zoals specerijen, of door spanningen geprikkeld worden, raken ze snel uitgeput, kunnen ze hun functie niet meer doeltreffend vervullen en lijkt hun levenskracht hen te verlaten; de spanning en de opwinding laten de organen dus verslapt en uitgeput achter. Versterkende middelen daarentegen hebben niet een direct zichtbare uitwerking, want het is hun functie energie te concentreren; onder hun invloed verkrijgt het hele organisme meer levenskracht, stevigheid, herstellend vermogen, kracht en weerstandsvermogen.

Het beste voorbeeld van een versterkend middel is het bloed dat de levenskracht vervoert, die deze levenskracht versterkt in onze weefsels en deze prikkelt. Zo kenden de mensen in de oudheid aan ijzer zulke versterkende eigenschappen toe; tegenwoordig zou men kunnen zeggen, dat deze werking tegelijkertijd verbonden is met de rode pigmenten van de roos en de vitamine C die zij bevat.

Men brengt de versterkende werking van de roos in verband met haar samentrekkende werking. De term ‘samentrekkend’ komt van het Latijnse ‘astringere’ wat ‘dicht bij elkaar brengen’ betekent. Wanneer samentrekkende producten de bloedvaten en de kanalen van de talgklieren of de darmen versterken, dan trekken ze ze samen. Vandaar de gewoonte ze als samentrekkend te beschouwen.

De versterkende eigenschap is bovendien ook nuttig bij bloedingen, op voorwaarde dat deze bloedingen niet te maken hebben met een bloedaandrang door de prikkeling van een orgaan, zoals bijvoorbeeld tijdens de menstruatie. Als de bloeding passief is en met zwakte van de bloedvaten te maken heeft, als er bijvoorbeeld een ijzer of vitaminetekort is of als het tandvlees zwak is, dan verbeteren versterkende middelen het stollen van het bloed door de eigenschappen van het bloed te stimuleren. Ze worden dus beschouwd als middelen die bloedingen tegengaan, maar deze eigenschap is niet sterk genoeg om bloedingen te stoppen. Als deze met een bloedstuwing te maken hebben, kan het de stuwing zelfs verergeren.

De versterkende eigenschappen van de roos werken goed op het spijsverteringskanaal en de vitale functies daarvan. Deze werking breidt zich uit via de aangrenzende alvleesklier, de lever en de milt waarvan de afscheiding, zonder toe te nemen, wordt versterkt. Tonicums versterken ook de doelmatige werking van het hart en van de bloedvaten. Bij uitwendige toepassing of in een bad prikkelen ze de huid, geven haar veerkracht en herstellen haar soepelheid en levenskracht.

De preparaten

Sinds de oudheid zijn er verschillende preparaten op basis van rozen:

Artsen uit die tijd lieten ‘miel rosat’ (honingbalsem), azijnbalsem, rozenolie en rozenwater maken en lieten rozen conserveren. Poeder van rode rozen kwam voor in talloze recepten. We laten u nu de verschillende vormen van recepten zien en het belang ervan. De ‘miel rosat’ wordt verkregen door rode rozenblaadjes in honing te koken. Ze staat ervoor bekend keelpijn, aften, problemen met het tandvlees, besmettelijke darmstoornissen en ook dysenterie te behandelen. Het moet dagelijks worden ingenomen en kan gebruikt worden bij het zetten van verschillende soorten kruidenthee.

Hier volgen twee bereidingswijzen voor deze honingbalsem, ook wel ‘honingstroop’ genoemd, van rode rozen. In ongeveer 2 liter brandewijn maakt men 500 gram rode rozen gelijkmatig nat waarna men de substantie destilleert en au bain marie tot een derde indampt. Wat overblijft, wordt dan met de honing vermengd, in de verhouding 800 ml. op 3 liter honing. Het resultaat is een rode, stroperige vloeistof met een rozengeur. Men kan deze honing ook direct au bain marie bereiden, door 100 gram rode rozenblaadjes overgoten met 400 ml. regenwater te laten trekken en dit in te koken tot een derde of een kwart. De 100 ml. vloeistof die men zo verkrijgt, roert men door 500 gram honing.

Rozenolie, vervaardigd door rode rozenblaadjes in olijfolie te laten trekken onder inwerking van de zon, verzorgt huidproblemen. Deze olie kan men tegenwoordig aanbevelen voor vetpuistjes, geïnfecteerde wonden of huiduitslag, want ze versterkt de huid en helpt ook open wonden en zweren te desinfecteren en te genezen.

Ingemaakte rozen of rozenjam, gemaakt van tot pulp gekookte blaadjes in een mengsel van gedestilleerd rozenwater, honing en citroen- en sinaasappelsap, werd door de Arabische artsen van de Middeleeuwen aangeprezen tegen longziekten. Avicenna hechtte er veel waarde aan en men schreef aan hem de verdienste toe tuberculose te hebben genezen door er gedurende lange tijd grote hoeveelheden van te eten!

Deze ingemaakte rozen bleven gedurende de gehele Middeleeuwen en tot aan het begin van deze eeuw in omloop en komen voor in de officiële handleidingen van de geneesmiddelenlijst. In het apothekersboek beschreef men diverse conserven gemaakt uit rode rozen of met rozenbottels, waarvan de samentrekkende en bederfwerende eigenschappen opmerkelijk zijn.

Tegenwoordig is rozenbottelpoeder zeer nuttig om virusziekten en -infecties te behandelen, om immuniteitsgebreken te stimuleren en om een kortstondige vermoeidheid te behandelen. Dit ligt aan de grote hoeveelheid koper en mangaan en vitamines C en A die de rozenbottel bevat. Deze vitamines en sporenelementen zijn dus nuttig bij virusinfecties.

Rozenazijn, evenals rozenolie verkregen door rode rozenblaadjes in de zon in azijn te laten trekken, diende om lever- en huidziektes te behandelen. Hij wordt tegenwoordig weinig gebruikt.

Sap van rozen werd in de Middeleeuwen in elk geval gebruikt om lepra of problemen met infecties van de neus te behandelen. Een bad met verse blaadjes van rode rozen is ook zeer versterkend, geeft nieuwe kracht en wordt als wrijfmiddel gebruikt om de huid te versterken.

De witte roos

In tegenstelling tot de rode roos is de witte roos verzachtend. Verzachtende middelen zijn stoffen die tegengesteld werken aan versterkende middelen. Ze zijn te vergelijken met de negatieve Rozekruisersbehandelingen die ontstekingen doen afnemen, de stroom van de levenskracht matigen en de weefsels laten ontspannen. Ook gaat de witte roos ontstekingen tegen en werkt zij licht laxerend, vergelijkbaar met kaasjeskruid. Toch is de werking ervan zo licht dat ze vaak onopgemerkt voorbijgaat.

Het bekendste preparaat is de witte rozensiroop, die vaak in verband wordt gebracht met siroop van oranjebloesem en perzikbloesem.

Wij zullen het nu over gedestilleerd rozenwater hebben. Rozenwater is het resultaat van het destilleren van rozenblaadjes in water. Dit is een heel oude techniek waardoor men tevens de etherische olie verkrijgt die wij zullen bespreken. Het principe is dat witte rozenblaadjes met regen- of bronwater in een destilleerkolf worden gedaan, nadat de blaadjes ofwel in water zijn geweekt, ofwel onder water zijn gezet. De stoom voert de verschillende aromatische stoffen waaruit de etherische olie wordt gevormd, met zich mee. Tegelijkertijd vermengt al het in stoom veranderde water zich met de kwintessens van de bloem. Tijdens de destillatie vindt er in de spiraalbuis condensatie plaats van een soort natuurlijke dauw, waarvan de roos de oorsprong is. Deze ‘dauw’ wordt opgevangen en vormt het gedestilleerde rozenwater.

Er bestaat een ander, verfijnder procédé waarbij men gedroogde witte rozen in een stuk wit linnen legt dat over de opening van een kom gespannen wordt. Daarboven wordt een warmtebron geplaatst; vroeger gebruikte men gloeiende houtskool van wijngaard-ranken in een pot die vlak boven het stuk stof zó werd geplaatst, dat de opening van de kom door de pot en het weefsel goed afgesloten werd. Hierna volgde de langzame destillatie van een vloeistof die druppelsgewijs in de kom verdwijnt.

Rozenwater wordt dus geroemd om zijn kalmerende en verzachtende werking. Men vindt het terug in veel oogwaters en in gezichtswaters voor de teint en de verzorging van de huid.

Tegenwoordig gebruiken sommige mensen ook een aftreksel van de verse bloem in regenwater dat in de zon heeft gestaan. Dit drankje – zelfs enkele druppels ervan – is vermaard om zijn opwekkende en kalmerende eigenschappen op psychisch niveau. Men kan dit aftreksel gemakkelijk zelf maken om de subtiele krachten van de bloem te verzamelen, maar het wordt dubieus als het om een fles gaat die op verschillende plaatsen heeft gestaan.

De etherische olie van de damastroos

Wij zullen nu de geneeskrachtige eigenschappen van de etherische rozenolie bespreken. Om werkzaam te kunnen zijn, moet de olie natuurlijk zijn, want in tegenstelling tot synthetisch verkregen olie bevat natuurlijke, etherische rozenolie een belangrijke verscheidenheid aan aromatische essences. Deze essences zitten ook in andere etherische oliën, waardoor de etherische rozenolie met die oliën mee kan trillen. Wanneer men de geur ervan inademt, kan men dan al naar gelang zijn behoeften door een bepaalde geur worden aangetrokken.

Bovendien wint de natuurlijke etherische rozenolie aan kwaliteit wanneer ze met andere essences wordt gemengd, want wanneer men bijvoorbeeld etherische olie van de damastroos in de juiste verhouding met een andere etherische olie vermengt, heeft dat een potentialisering tot gevolg: een versterking van de geneeskrachtige werking van de twee etherische oliën. Ook de door deze essences opgewekte psychische effecten worden versterkt.

Onder de verschillende rozenvariëteiten is de damastroos sinds de Middeleeuwen de bekendste. In de laatste eeuw werd ze in het gebied rond Grasse gekweekt, maar tegenwoordig komt het grootste deel van deze (rode) rozen uit Noord-Afrika of de Balkan.

De chemische analyse van de etherische olie van deze damastroos toont aan, dat zij talrijke geneeskrachtige stoffen bevat zoals:

•eugenol, dat voor het merendeel uit etherische kruidnagelolie bestaat en krampwerend, ontstekingsremmend en koortsopwekkend is; •citronellol, dat in thijm en citroenkruid wordt gevonden en een medicament voor de lever is; •geraniol van de geranium, een versterkend middel voor het hart; •nerol uit melaleuca’s en oranjebloesemolie, dat versterkend werkt voor de ingewanden en de urinewegen; •linalol uit eucalyptus, dat versterkend werkt op de longen; •farnesol uit citroenen.

Behalve om hun versterkende werking zijn al deze stoffen eveneens bekend om hun bederfwerende eigenschappen. In de roos bevinden zich ook stoffen tegen virusziekten: roosoxidanten.

Ten slotte is de etherische olie van de damastroos ongetwijfeld een van de weinige etherische oliën die ook paraffine, een derivaat van ontbindingsproducten, bevat. Hieruit kan men opmaken dat de roos zelf het beste voorbeeld van alchimie is, daar zij uit de meest onaanzienlijke materie, zwarte stof, de derivaten van rotting, een stof haalt die omgezet wordt in steeds verhevener essences, waarvan het hoogste trillingsniveau wordt kenmerkt door een verrukkelijke, krachtige en verheffende geur.

Etherische rozenolie werkt zowel op fysiek als op metafysisch niveau. Op fysiek niveau is ze bederfwerend, gaat bloedingen tegen, is helend en krampwerend en werkt als een versterkend middel voor het sympathisch zenuwstelsel, de longen, de huid, de lever en de ingewanden. Daar ze nieuwe kracht geeft, is etherische rozenolie dus te vergelijken met de positieve Rozekruisersbehandelingen.

De metafysische werking van etherische olie

Op metafysisch niveau, en dat is hetgeen ons vooral interesseert, brengt de geur van etherische rozenolie een verheffing van het bewustzijn teweeg die ons in harmonie brengt met de meest verheven trillingen van het kosmische klavier. Door het verschijnsel resonantie stimuleert ze in ons de projectie naar de niveaus van het Kosmisch Bewustzijn.

Doordat de roos psychische energie naar onze psychische centra trekt, vergroot ze de positieve polariteit van de levenskracht en stelt de centra in staat zich ten volle te manifesteren. Het resultaat komt tot uiting in een uitbreiding van het innerlijk bewustzijn, wat de projectie van het bewustzijn bevordert.

Het is opvallend dat we het belang van de roos ook in behandelingen in de geneeskunde zien; vóór elke behandeling door een magnetiseur, brengt ze een verheven psychische staat van zijn teweeg. Deze werking berust op het autonome zenuwstelsel, door tussenkomst van de psychische reukzin, maar ook door de directe inwerking op de zenuwvlechten en de sympatische ganglions.

Wanneer men etherische rozenolie inademt, krijgt men onmiddellijk de gewaarwording dat de psychische centra van het hoofd worden geopend en ruimer worden. Tegelijkertijd brengt ze een vergroting van de inademingscapaciteit van de longen te weeg. Dit bevordert de opname van de energieën van Nous in het bloed en vermeerdert de levenskracht in het bloed en in het sympatische zenuwstelsel. Tegelijkertijd worden de zenuwvlechten positief gestimuleerd en er doet zich een stijging van het niveau van psychische energie voor, in het gehele sympathische zenuwstelsel. De aura wordt dus opgeladen met een positieve polariteit waardoor de psychische en spirituele vermogens beter kunnen worden ingezet.

Het gebruik van etherische rozenolie is dus vóór elke positieve Rozekruisersbehandeling op onszelf of op anderen, aan te bevelen. Eveneens vóór men genezing op afstand toepast of wanneer men zich oefent in projectie of assumptie om een te worden met het Kosmische. Per slot van rekening is de roos, die van oorsprong vijf blaadjes heeft, nu juist het symbool van de zielepersoonlijkheid, waardoor wij ons – via haar – één kunnen voelen met de kosmische roos, de Universele Ziel.

Namasté

©ART-hura

#Werkingroos #Roos #Kruiden #thee

93 keer bekeken
 All rights reserved ©ART-hura / www.ashtarcommandnederland.com /Ashtar Rose afbeeldingen niet delen of kopiëren