ROUWPROCESSEN EN TRAUMA’S


Hoog Sensitieve Personen en Kinderen (HSP en HSK)

ROUWPROCES UIT EEN BOEKJE COMPACTE EN INSTANT-OPLOSSINGEN WERKEN ZELDEN Rouw is een individueel proces en het verwerken verloopt nooit volgens standaard regels. Eerder door middel van creativiteit en via het natuurlijk bewustzijn. Wat is natuurlijk bewustzijn? Het natuurlijk bewustzijn is leven vanuit het hart. Het proces verloopt dan volgens bepaalde impulsen die op een natuurlijke manier naar boven komen wanneer dit nodig is. Emotie en de psyché werken samen aan het herstel. Daarnaast is de omgeving een heel belangrijk klankbord. Het natuurlijk bewustzijn is bij vele verstoord geraakt, maar nog niet bij het kind. Vooral bij het hoog sensitieve kind (en het zogenaamde sterrenkind of nieuwetijdskind) is het gevoel zo fijn besnaard dat wanneer deze natuurlijke impuls wordt tegengehouden, een extra blokkade ontstaat. Wanneer deze natuurlijke manier van verwerking verstoord wordt, kunnen zij hier hun hele leven lang last van hebben. Op deze manier kan er geen leven meer geleid worden vanuit het hart. Zij hebben heel jong al geleerd het hart te sluiten en de ratio in te zetten.

Zoals kinderen spelenderwijs leren en zich ontwikkelen, zo kan het rouwproces ook benaderd worden. Niet alleen bij kinderen of pubers, ook bij volwassenen. Wanneer het kind of de puber in een rouwproces terecht komt is TIME OUT het beste medicijn. In de realiteit komt het hier op neer dat zij vaak “verzuimen” en ziek thuis blijven. Deze “ontspanning” of “ontsnapping” kan gezien worden als inzakken van het totale zijn, maar dit is niet het geval. Het kost namelijk veel energie om het verdriet om te zetten. Het gaat hier om een geheel nieuwe pad in het leven neerzetten, dit is een manier om weer een nieuw leven te creëren. Het is afscheid nemen van het oude vertrouwde leven. Het is goed om de tijd te nemen voor dit proces van loslaten wat zeer diep kan gaan. Eenmaal goed doorleeft en losgelaten kunnen zij opgroeien en verder gaan met hun leven. Dat kan jaren duren. Misschien een keertje blijven zitten? Men moet dit niet zien als falen, maar als een noodzakelijk stuk in het rouwproces van dit kind.

Waarom wordt er zo weinig rekening gehouden met traumatische gebeurtenissen op die manier? Volwassene komen vaak in een burn-out terecht. Ook doordat ze te lang hebben doorgewerkt, maar ook omdat de werkdruk belangrijker is dan het persoonlijke stuk waar de werknemer in verkeerd. Er mogen speciale verloftijden ingezet worden voor iemand die een zwaar trauma heeft meegemaakt. Vooral voor ouders die kinderen moeten opvoeden en het kind geeft vaak op tijd aan wanneer het niet meer kan. Voor volwassenen is er uiteindelijk een ziektewet, voor kinderen is er geen speciale wet waarin het kind beschermd wordt. Er is zeker veel mogelijk op school, maar de school moet er wel voor open staan. Misschien is een extra collega nodig die hier een cursus voor heeft gevolgd en wordt ingezet wanneer nodig.

AANGEPAST PROGRAMMA IN HET ONDERWIJS Wanneer de school veel onbegrip heeft en geen aangepast programma kan bieden voor jouw kind, dan kan de ouder de school daarop attent maken. Daarnaast kan dan duidelijk gemaakt worden dat er op school een ondersteuning ontbreekt. Op die manier kan de ouder de volgende stappen ondernemen of een klacht indienen. Wat wel belangrijk is om met de school te blijven communiceren. Vraag een gesprek aan met de school en hier kan men vragen om mee te denken om tot een oplossing te komen. Is er geen mogelijkheid voor ondersteuning op school, dan kan de ouder duidelijk uitleggen: “Dit is de reden waarom mijn kind nu zo vaak thuisblijft”. Omdat er in de thuissituatie wel ondersteuning gegeven kan worden, eventueel met behulp van een passende coach die verder kijkt dan het reguliere boekje over rouwverwerking en alleen gericht is om zo snel mogelijk volgens het oude stramien het kind op school mee te laten doen. Leg uit dat je kind hoog gevoelig is en dat zij of hij anders reageert op prikkels in een rouwverwerking, maar dit kan ook toegepast worden als er geen trauma is. Wanneer het kind vastloopt op school om wat voor reden dan ook. Sommige hoog sensitieve kinderen lopen een trauma op in het reguliere onderwijs.

Doordat zij totaal niet begrepen worden en verkeerd benaderd worden. Het trauma van verlies is dan niet langer de hoofdzaak, maar de negatieve ervaringen die daarna zijn ontstaan tijdens het verwerkingsproces. Het verwerkingsproces is dan niet verlopen volgens een natuurlijke biologische en psychologische eenheid. Maar vanuit de ratio die wordt opgelegd door wetenschappers en specialisten die hier geen of nauwelijks ervaring in hebben. Een rouwproces wat omschreven wordt in een boekje, dat kan als basis gebruikt worden. Daarnaast dient er een individuele aanpassing plaats te vinden in de begeleiding. Er mag afgeweken worden van het boekje! Het geval is vaak dat de therapeut in hun studie basisregels hebben meegekregen en deze als waarheid gaan toepassen. Er is dan geen oog meer voor een andere benadering. Hoog gevoeligheid is een andere manier van bewustwording en hun intelligentie werkt via het emotionele brein.

EQ

Teveel hulpverleners die los van elkaar werken, zorgen juist voor een averechts effect en vergroten het verdriet. Onzekerheid steekt nu de kop op! Want nu wordt er een druk op de ketel gezet vanuit misstanden en verkeerd begrepen te worden. Er komen meer spanningen bij, waardoor het kind of de ouder meer belast worden. Terwijl er juist een basis moet zijn van warmte en begrip. Er mogen zijn in wie je bent, hoe je je ook voelt. Dat is verwerking via het hart. BASISVEILIGHEID. Wat er ontbreekt in onze samenleving is een goed en duidelijk begrip van het rouwproces. Openheid en eerlijkheid ontbreken en vele verschuilen zich achter protocollen. Weten niet hoe ermee om te gaan. Zij zijn bang het kind te kwetsen. Angst is een echte boosdoener. De omgeving speelt een grote rol in een positieve manier van verwerking

DE SCHOOL

Dient goed te luisteren naar de ouders en de ouders goed naar het kind. De leraar of juf neemt dit mee in het programma op school. Zo kan er dan "onderhandelt worden" tussen de beide partijen hoe dit loslatingsproces INGEPAST kan worden op school. Zodat het kind toch naar school blijft gaan en het contact met andere kinderen blijft houden. Ook de klas mag ingelicht worden en eventueel ondersteund worden, want dit verdriet kan andere raken die ook een verborgen verdriet in zich dragen. Waar ik naar streef is dat scholen een programma van rouwverwerking inpassen in hun lesmethode en dit meenemen in hun algemene lessen. Alles is immers loslaten in het leven van de mens en hoe eerder er geleerd wordt hiermee om te gaan, hoe beter het kind in het leven door een rouwproces overeind kan blijven. Het probleem op school is vaak ANGST.

Men is bang om dit onderwerp aan te snijden en te benoemen vanuit een menselijke emotie. Vaak wordt dit dan genegeerd en niet als probleem gezien wat bij de school thuis hoort. De school dient ook een deel hierin op te lossen met het kind of de puber. Zij plaatsen het probleem buiten de school, om dit thuis bij de ouder neer te leggen. Daarin wordt er een tegenstrijdig signaal afgegeven, want wanneer de ouder het kind teveel thuis houdt, gaat de school waarschuwingen uiten vanuit de wet. De school voelt zich geroepen om de leerplichtambtenaar in te schakelen, zodat het weer buiten de school wordt opgelost. Ook hier stelt de school zichzelf niet verantwoordelijk in het oplossen, maar in het afwijzen. Negeren dus.

OPVOEDEN

Wij laten onze kinderen naar school gaan omdat zij zichzelf dan verder gaan ontwikkelen. Het onderwijs en de leerkracht nemen een groot deel van de opvoeding op zich. Wanneer de manier van opvoeden op school, niet zo geschied als de ouders zouden willen, dan is het de verantwoordelijkheid van de ouder om de school daarop te wijzen. Bespreek samen wat er ontbreekt en hoe dit op te lossen valt. Vaak draait de school (verbonden aan het onderwijssysteem) het om en vertelt de ouder hoe het opvoeden moet geschiedde. Via angst en de dreiging van het inschakelen van de leerplichtambtenaar probeert men zo de ouder te onderdrukken en de kracht van het ouderschap te ontnemen. Jij bent de ouder en jij weet wat goed is voor je kind, zij mogen blij zijn jouw kind te mogen onderwijzen!

FINANCIERING LEERLING

Er gaat veel geld om in het onderwijs. Voor elke leerling in het reguliere onderwijs wordt een behoorlijk bedrag ontvangen van de overheid. Voor de leerlingen van het speciale onderwijs is dit nog veel meer. Om deze geldmolen te laten blijven draaien, lijkt het erop alsof zij bepalen wanneer jouw kind onderwijs nodig heeft. De geldmolen in het onderwijs oefent de druk uit! Scholen kunnen alleen blijven bestaan via deze gelden uit de overheids-pot. Ze hebben jouw kind nodig, anders raken zij failliet. Het bespreekbaar maken van verdriet op school en in de klas kan voor de juf of leraar spanningen op leveren. In het onderwijs kan een rouwproces als lastig worden ervaren, ook al willen zij dat misschien niet toegeven. Misschien leven zij er mee en lijken welwillend, maar is de druk van buitenaf te groot. Het beleid van buitenaf, zoals de politiek en de daaruit vloeiende schoolinspectie volgen een bepaalde wetgeving: "Het kind MOET naar school en doorgaan met leren.” Teveel thuis blijven wordt dan gezien als een nalatigheid! Slecht opgevoede kinderen gaan namelijk niet goed naar school en presteren slecht. Daaruit vloeit een negatief gedrag en een negatieve toekomst.” Zo worden wij allen beïnvloed en onze kinderen zijn de dupe. Vooral de kwetsbare kinderen, de hoog gevoelige kinderen die een andere benadering nodig hebben.

VERANDERING: DE VIRTUELE MAATSCHAPPIJ

Deze angst die in de wetgeving is vastgelegd stamt uit de tijd van de kinderarbeid (rond 1890). Daar werden kinderen teveel belast en uitgebuit wanneer zij werkte in de fabrieken. Ze konden niet naar school. Ze leerde geen ABC en werden dom gehouden, uiteindelijk werden zij analfabeten. Zij bleven arm en hadden geen goede toekomst. Dit ontstond ten tijde van de industrialisatie aan het eind van de negentiende eeuw, de maatschappij veranderde toen in zijn geheel en er ontstond een andere manier van leven. Nu staan we weer voor een grote omkering. De digitale maatschappelijke verandering. De rationalisering binnen de maatschappij en op scholen vindt nu plaats. Mensen worden nu geacht via het denken alle problemen op te lossen en dat wordt als zeer intelligent gezien. Scholen en inspecties reageren vanuit rationele regelgeving. Dit als basis hoeft niet slecht te zijn, maar wel als de emoties en het gevoel totaal worden genegeerd en uit worden geschakeld. Daarin ligt een groot gevaar voor de toekomst van onze kinderen. Eigenlijk voor de totale mensheid. De tijden zijn verandert en de oude regelgeving werkt niet meer als bescherming van het kind. Eerder als gevaar. De druk die nu op het presteren wordt gelegd vormt nu een ander gevaar voor het kind en alle mensen. Een rouwproces is een organisch proces wat het hele gezin doormaakt en met elkaar kan dit stapje voor stapje losgelaten worden. Ieder verdriet op zich raakt de ander weer aan in het proces van loslaten. Dit kan absoluut niet via een rationeel programma opgelost worden. Daar wringt de schoen in vele scholen en wetten. In heel onze maatschappij en menselijke beschaving van nu.

ROUWPROCES EN TIME OUTS

Rouwprocessen hebben tijd en ruimte nodig om verwerkt te worden. Er zijn vele soorten rouwprocessen. De meest voor de hand liggend rouwproces is het overlijden van een dierbare: een broer, oma of zelfs een ouder (die te vroeg heen gaat), maar ook een dier verliezen, een scheiding doormaken, ziek worden en alle andere loslatingsprocessen dienen als rouwproces gezien te worden. Elk trauma is een loslatingsproces. Een rouwproces verloopt in vele fases. Globaal gezien is het eerste jaar zeer heftig (shocktoestand en proberen te overleven) en na drie jaar gaat het een beetje beter alsof het nu indaalt (acceptatie en begrijpen), pas na vijf jaar (loslaten en weer meer accepteren) kunnen de meeste weer verder en de draad weer oppakken en het totaal nieuwe leven wat is ontstaan accepteren. Dit geeft een enorme impact. Het oude deel is dan losgelaten, niet dat dit verdwenen is uit de herinnering of dat er geen pijn meer is, maar het wordt steeds leefbaarder. Het bewustzijn van het kind (en de volwassen mens) is verandert het kijkt anders de wereld in. Nieuwe ervaringen en een nieuwe vriendenkring worden neergezet. Iedereen gaat anders door het rouwproces heen en neemt op een andere manier afscheid.

OORDEEL BUITENWERELD

Wat ook vaak voorkomt is dat de buitenwereld vaak oordeelt over wat een goede manier van rouwen is en wat niet. Dat kan blokkerend werken. Sommige vriendschappen lopen ten einde, omdat men verandert vanwege het verdriet. Dus oordeel niet, dat maakt alles nog zwaarder voor degene die niet begrepen worden in hun rouwproces. Bijvoorbeeld een goed bedoeld advies van een kennis: “Nou jij bent sterk, je moet wel zo nu en dan eraan toegeven hoor, huilen mag. Ik zie jou altijd lachen, straks komt de klap, let maar op mijn woorden”. Dit tast de basisveiligheid aan en het gevoel van twijfel slaat toe: “doe ik het niet goed?” Deze goede kennis wist niet dat deze vrouw, net had gehuild en ze huilde veel binnenshuis, dat vond ze veel fijner en veiliger. Als ze dan naar buiten ging dan vond ze het fijn om gewoon even nergens aan te denken, even VRIJ te zijn van verdriet. Gewoon te lachen, als ontspanning. Het is toch al zo zwaar. Het verdriet is er altijd. Dus op deze manier kon zij overleven, het verdriet dragen. Maar doordat er dit werd gezegd, voelde de vrouw zich schuldig als zij het even wilde vergeten door te lachen. De goedbedoelde adviezen werken meestal averechts, je kunt beter het in de vragende zin neerzetten of door middel van een open zin de persoon benaderen: “Kan je je goed uitten?” Of: “fijn dat je zo af en toe nog lachen kan, “lachen is gezond, maar huilen ook”, “ik maak me zorgen om je”, “hoe gaat het?” “Als je hulp nodig hebt, of een luisterend oor, geef maar aan wanneer”, “ieder rouwt op zijn manier”. Geef hen een vrij gevoel en niet een afgesloten oordeel of advies.

PRODUCEREN

Onze maatschappij houdt niet van rouwprocessen, omdat dit het werkproces verstoort. Er komen haperingen in de continuïteit van werken en van produceren. Dat levert geen winst op voor het bedrijf. Zo werkt het ook in het onderwijs. Scholen zijn nu bedrijven geworden die moeten presteren en hun naam goed moeten houden. Zij draaien een programma af en passen zich niet aan individuele processen. De politiek bepaald het programma en legt een steeds grotere druk op het onderwijs en de prestatie van de leerling. Dit heeft niets meer met OPVOEDEN te maken. Dus wordt een rouwproces, de emotie, gezien als ballast wat zo snel mogelijk “opgelost” dient te worden. Dit is ontstaan vanaf de industriële revolutie, er kwamen veel fabrieken en er ontstond een ander bewustzijn. Een andere manier van leven. Met netrekking toto machines die non stop kunnen presteren. Aan die tijd komt een einde en een nieuw bewustzijn staat op! We zien om ons heen veel dingen die verdwijnen, alles wordt digitaal. We staan voor een digitale of liever virtuele revolutie op aarde. Wat is echt en namaak zal een andere vorm gaan krijgen. Daarom is de natuur nu nog veel belangrijker dan ooit, het contact met de natuur is cruciaal. Tenzij de mens een maatschappij wilt creëren vanuit een virtuele wereld. Dan is alles namaak en niet echt, maar de beleving is wel echt. Het kunstmatig bewustzijn staat op. Hoe kunnen we onze kinderen gezond houden in de virtuele toekomstwerelden die op gaan staan? Door juist de natuur de benadrukken, als tegenhanger is de natuur het juiste medicijn.

Breng het kind vanuit school naar de natuur, zet de school IN de natuur. Of breng de natuur in de klas en het speelplein. Volgens een pilot om op de schoolpleinen meer natuur te plaatsen in Rotterdam, worden de kinderen blijer en vermindert dit het pesten. (link: http://www.nationaleonderwijsgids.nl/basisonderwijs/nieuws/27332-meer-natuur-op-schoolpleinvermindert-pesten.html ) Vooral voor het sterrenkind en de HSP mens, is dit echt funest, zij hebben gewoon alle ruimte en tijd nodig om via het hart en via de emotie de zaken om te zetten. Zet hen niet in de knel. Verwerken doe je niet alleen. Heel het gezin is in proces. Ook de vrienden en mensen om je heen (familie, vrienden, buren en collega's) spelen een grote rol hierin. Dit rouwproces is een heel natuurlijk proces, dit hoeft meestal niet begeleidt te worden. Afscheid nemen is in deze aardse realiteit iets heel natuurlijks en is het meest voorkomende proces in het leven van een mens. Sommige processen zijn erg zwaar en hebben lange tijd nodig om te helen. Afleiding kan goed zijn en kan voorkomen in verschillende vormen, als de soort vorm maar niet teveel opgedrongen wordt en past bij de persoon. Medicijnen: Probeer eerst de natuurlijke kruiden om te ondersteunen. (Sint Janskruid is heel goed, maar overleg dit wel eerst met je natuur/arts betreffende de bijwerkingen of surf op internet en lees meer hierover, voordat je zomaar iets gaat slikken). Kruiden zijn ook medicijnen, sommige kunnen echt sterke reacties geven.

NATUURLIJK LOSLATEN

Eigenlijk draait alles om loslaten! Kijk maar naar de natuur, deze is steeds in verandering en elke dag of elk moment wordt er in het leven losgelaten. Loslaten is niet meer dan het oude leven gedag zeggen. Want als een bloem verwelkt, vinden we dit normaal en dat is ook normaal. Het is het natuurlijk proces wat op aarde plaats vindt. Alles veroudert en vernieuwd zich weer. Focussen we ons alleen maar op veroudering en verlies, dan zal er veel verdriet en angst gaan ontstaan. Wanneer we onze geest ook richten op vernieuwing wanneer we het oude loslaten, dan kan ons bewustzijn weer vreugde ervaren en deze blijft dan niet steken in de eeuwige angst van het loslaten. Zoals bindings- en verlatingsangst. Vele volwassenen hebben geen goede verwerking in het rouwproces van trauma´s doorgemaakt en zij zijn blijven steken in het verdriet, de negatieve kant van het leven op aarde. Deze nadruk op vernietiging en destructie komt overal in terug. De reguliere school is nu een instituut waar steeds minder ruimte wordt gemaakt voor emotie en gevoel. Zelfs als dat er is, is dit verbonden aan een programma waarin dit wordt ingepast. Sommige docenten lopen ook in dit systeem vast. Vele HSP kinderen (en docenten) kunnen zich hier niet in vinden en reageren dan juist door geen gevoel te tonen.

Een gevoel is immers een zeer intieme aangelegenheid en niet zomaar in vaste structuur neer te zetten. Dan verdwijnt de impuls van passie. Dan wordt het gevoel in een rationele benadering gegoten, die veel oppervlakkiger is dan de werkelijke diepe verbondenheid van vertrouwen en het delen met elkaar. De meeste volwassene vinden het delen van gevoelens ronduit eng. Laat staan in het speciaal onderwijs waarin zoveel verschillende kinderen geplaatst worden met een label. De docent zit vaak gevangen in een strak keurslijf. De klas moet wel rustig blijven. Het spreken van hart tot hart, daar wordt je blij van. Het is wel van belang dat deze diepe verbondenheid er mag zijn. Wanneer buitenstaanders of begeleiders heel heftig reageren op de manier hoe jij als ouder dit wilt neerzetten met je kind. Weet dan, dat er een storing bij hen is ontstaan in het natuurlijk proces van de loslating. Laat je niet afleiden door deze manier van benadering en weet dat deze gepaard gaat met veel angst en trauma. Dit trauma is niet het ware trauma, maar een rationele oplossing die hen is aangeboden en deze ligt bovenop het werkelijke rouwproces. Ieder mens weet van nature hoe te rouwen. Het is net zoals seksualiteit, wanneer je dit gewoon rustig laat ontluiken en laat gebeuren komt het vanzelf goed. Het heeft tijd nodig en bij de een wat langer dan bij de ander. Er zijn geen wetten hoe iedereen dit zal gaan beleven. Elke beleving is uniek. Als je moe bent ga je slapen, als je honger hebt ga je eten. Maar wanneer er van buitenaf teveel druk wordt uitgeoefend en onnodig ge-therapeut wordt. Gaat het mis. Dan gaat de mens twijfelen aan zichzelf en word onzeker. Vooral als dit begeleidt wordt door professionele specialisten die zelf niet goed weten hoe dit benaderd dient te worden en bang zijn om dit proces te begeleiden vanuit emotie. Zij zijn onzeker. Grijpen dan snel naar een boekje. Het is beter als zij zeggen: “Ik heb dit nog nooit meegemaakt, maar sta open voor je verhaal en beleving. Ik gebruik deze richtlijnen, maar als deze niet werken of jou juist tegenwerken vertel dit dan”.

SCHOOL ALS MACHTSINSTITUUT

Belangrijk om te weten is dat het onderwijs een machtsinstituut aan het worden is en de ouder onzeker maakt in de opvoeding van zijn eigen kind. In de natuur is het vanzelfsprekend dat de ouders vanuit de intuïtie weten wat goed is voor hun nakomeling(en), dit is zeer belangrijk voor het totale bewustzijn van het gezin en Moeder Aarde. Wanneer er dus meer vanuit het hart wordt geleefd, wordt de ouder juist als de belangrijkste schakel ervaren. Het kind heeft de grootste emotionele band met zijn ouder(s). Nu wordt de ouder als een onkundig persoon gezien, door de huidige moraal in de maatschappij. De clou is dat er totaal geen moraal meer is. We worden steeds verder afgevlakt en ook het onderwijs vervlakt onze kinderen. Daar mogen we waakzaam in zijn. De meest natuurlijke band is die van het kind en de ouder en deze mag niet opgeofferd worden. CREATIVITEIT Elke opvoeder, ouder of begeleider mag hier verandering in gaan brengen. Wees je bewust van waarom er in het onderwijs zo wordt gewerkt. Het draait vaak om geld, laat je daardoor niet misleiden of onzeker maken. Je kunt je opstellen als een wetende ouder en daardoor de reguliere regels omzeilen of verandering in het moment aanbrengen. Spreek je uit en kom in verzet. Laat jouw kind niet langer een speelbal zijn die in zijn of haar processen geblokkeerd wordt. Alleen met de reden dat het niet in het systeem past (en zij er dus geen raad mee weten). De ouders, begeleiders of onderwijzers moeten zelf gaan opstaan en dit gaan aangeven. Dat is de verantwoordelijkheid van onze generatie, om de kinderen van de toekomst en de Nieuwe Aarde te beschermen tegen over-rationalisering via het digitale tijdperk wat aanbreekt. Via creatief denken en oplossen gaat er een heel andere wereld opstaan, dat is de wereld van het hart en de natuur. Alles is immers één. De natuur kan een hele mooie uitlaadklep zijn voor het kind en de ouder. De natuur kan onze creatieve leraar zijn, heel de aarde trouwens. Kijk maar eens goed hoe het in de natuur er aan toe gaat.

ANDERE WERELDEN:

MEDITATIE

Na het verlies van een familielid of iemand die zeer nabij stond in het leven van het kind, kunnen er vragen gaan ontstaan over de andere werelden. Sommige kinderen zien werkelijk hun opa of oma naast hun bed staan, deze komen dan even op bezoek nadat ze zijn overleden. Wanneer we dit vanuit een open gevoel benaderen, kan dit juist het rouwproces verzachten voor het kind en ook voor de volwassenen. Vaak als er nog dingen gezegd dienen te worden, stimuleer dit dan, zodat dat deel niet blijft hangen en zij dit deel los kunnen laten en dat zij verder kunnen stappen in dit proces. Je kunt ook uiting geven aan dit gevoel, door middel van dit op papier te schrijven en te verbranden, zodat de wind en de rook dit brengt naar degene die overleden is, naar de Hemel. De as van dit schrijven kan uitgestrooid worden op een mooie plek op aarde. Wees creatief. Deze simpele rituelen kunnen helpen.

Meditatie is het spirituele deel wat kan ondersteuning en inzicht kan bieden tijdens rouw, verlies of trauma. Het geeft rust, ruimte en de mogelijkheid om naar binnen te gaan kijken. Sommige kinderen zien werkelijk andere levensvormen waar zij mee kunnen spreken. Dat kan ondersteunend zijn en stel je ervoor open, laat het gebeuren en laat het kind erover vertellen. Wees gewoon open en eerlijk over deze ervaringen en vooral niet bang. Luister naar hun ervaringen. Wanneer we er natuurlijk mee om gaan kan dit tijdelijk zijn. Sommige sterrenkinderen worden zelfs gesteund door de kosmos en hun kosmische familie. Soms praten zij over planeten en andere beschavingen of Engelen. Door hen te accepteren wie ze zijn in hun privé leven, wordt er een mooie basis neergezet vanuit liefde en bescherming. Ook zijn er coaches die dit kunnen begeleiden. Het systeem wat hedendaags op school toegepast wordt kan zeker goed zijn voor een aantal kinderen, maar het moet mogelijk zijn om dit ook voor elk kind gepast te maken. Passend onderwijs? Laat maar zien dan. Wij dagen het onderwijs uit om werkelijk passend te worden voor élk kind. De digitale wereld staat op en deze zal veel verandering brengen. In deze mag een goede begeleiding worden gegeven, dus opvoeden en weten hoe ermee om te gaan. Dit is een moeilijk en nieuw proces, omdat onze generatie niet veel ervaring erin heeft opgedaan. Volg ook hierin jouw eigen intuïtie als ouder. Elk kind is anders, doe wat goed is voor jouw kind. Let wel, alles doseren en vooral met liefde aanvullen. Geef aan dat je vooral van hun HOUDT.

Door Arthura Hector

17 mei 2015

©ART-hura www.ashtarcommandnederland.com Deze informatie niet kopiëren, alleen delen via de link van de website. Foto : Workshop ART-hura voor kinderen, Deva's en Engelen BEN JEZELF!

#HSP #HSK #Rouw

0 keer bekeken
 All rights reserved ©ART-hura / www.ashtarcommandnederland.com / www.ashtar-rose.com afbeeldingen (digital) art niet delen of kopiëren: Copyrights Arthura Hector